PK’s

Sinds 2011 koppelen we in Kunstlokaal №8 vijf keer per jaar twee kunstenaars.

Schermafbeelding 2016-09-01 om 20.36.06Zo’n expositie gaat gepaard met een kleine publicatie, die we voor €5 van de hand doen, en waar al een aantal liefhebbers een jaarabonnement op hebben genomen en het gratis per snailmail thuisbezorgd krijgen. Vandaag de tweeëntwintigste, waarvan ik nu de eerste exemplaren aan Auk Russchen en Olaf Mooij uitreik. Daarmee heb ik hen meteen aan u voorgesteld.

In dit kleine boekwerkje is te lezen welke vertrekpunten beide kunstenaars kiezen, en beiden zijn bereid vandaag met u hier dieper op in te gaan.

Auk, Olaf, welkom in ons biologielokaal.
Ik heb eigenlijk heel weinig met auto’s. Het beestje moet me brengen waar ik wil. Het gruwzame moderne blik op Neerlands wegen dat tegenwoordig meer op sportschoenen lijkt dan de vrolijke Bolhoedjes, Kevertjes en Déessen uit onze jeugd, laat mij volkomen koud.
En ik ben misschien ‘motorisch gestoord’.

P1290431_1
Olaf Mooij, Relics of a bygone era

Ik heb een goede relatie met mijn Fryske garagist: “Jij onder de kap, ik in de kunst”. Na de jaarlijkse APK wordt weleens mijn bolide, ongevraagd tot de nok volgestouwd met verzaagbaar knutselmateriaal, door Eelke Tuinman op ons landgoed geparkeerd. Ik ben hem dankbaar. Ik hoop op een goede omzet deze week, opdat ik de man zijn verdiende loon kan betalen. (De eerste rode stippen zijn al geplaatst!).

Mijn onooglijk, maar wél koningsblauw, hedendaags koetsje Clio – muze van de geschiedenis – staat op Juliaanse wijze verdekt opgesteld achter de rhododendron.
Toch besteedde ik in 2007, toen nog in Den Haag, een voor mij astronomisch bedrag voor de zilvergrijze Astrale trekkracht van een royale PK’s tellend voertuig om met GALERIEopWEG  mijn route uit te zetten. We hebben het zelfs tot de Documenta in Kassel gehaald.
Toen al had ik als nieuwbakken galerist het voornemen Olafs sterkwaterrijtuigen een keer te presenteren. Eindelijk is het zover. De automotieve glimlach is hier nu in zowel GALERIEopWEG als in Kunstlokaal №8 te bewonderen.

29260192962_dd321f2055_o
Auk Russchen, Organische Verwondering (het Paard)

“Niet zagen” is in dressuurpaardenland, waar ik als instructeur-diplomé jarenlang vertoefde, de gangbare uitdrukking wanneer men wil duiden het paard niet door middel van grove handbeweging in de gewenste aanleuning, ‘in de krul’, te dwingen. Het is een schoolvoorbeeld van respectloos automatisme door een beginneling.
Zulks ligt veel gevoeliger en moet met subtieler aanwijzingen bereikt worden. Door voorzichtige prikjes met de spoor en opvangen in de hand beteugelt men het voorwaarts en bereikt men de sierlijke buiging. Als die jou gegeven wordt hoort daarbij een schouderklopje. Het paard dat niet durft te springen moedig je aan en geef je vertrouwen. Het is een samenspel van kneden en masseren. En dat is Auk op de huid geschreven.

Op mijn jongenskamer stonden rupsen op sterk water en opgeprikte wormen – een erfenis van mijn grootvader, bovenmeester in de Ververstraat, Den Bosch – broederlijk naast Dinkytoys, muizenschedeltjes en chinees porseleinen paardsculptuurtjes in het onvermijdelijke Tomado-rekje. Het is dus niet eens zo heel verwonderlijk in deze opstelling hier een samenvatting te zien van een natuurlijke historie.

Marcel Prins bij de opening van de tentoonstelling van Auk Russchen en Olaf Mooij.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s