Flos Pol | Hein van Delft

Flos Pol en Hein van Delft, twee kunstenaars die in hun werk uitdrukking geven aan de kostbare en de nu zo kwetsbare natuur en het landschap.

We zien om ons heen hoe het landschap verandert onder druk van onze manier van leven, we zien in onze tuin hoe flora en fauna reageren op het klimaat. Flos en Hein observeren en onderzoeken ieder op hun eigen bescheiden wijze een van de grote kwesties van onze tijd: klimaatverandering. Flos richt zich op groeistructuren. Hein op de aarde.

Op de website van Hein van Delft:

In het werk wordt zijn woede en weemoed over de gevolgen van ons grenzeloos misbruik van de aarde omgezet in balans, schoonheid en verstilling.

Over Flos Pol, Noorderkrant:

De meeste van haar schilderijen, installaties en objecten lijken zélf stukjes natuur te zijn, in plaats van een precieze weergave van iets.

Hun betrokkenheid transformeren ze tot prachtig werk.

De tentoonstelling is uitgesteld tot later, als het weer kan.

NO WORDS

Woorden die vandaag gelden kunnen morgen anders zijn.*

Ik heet Marcel en vandaag open ik niet met zóveel woorden deze tentoonstelling.

Welkom in ons Kunstlokaal №8, bij Monnikenwerk en vertellingen, de arbeid van Carrie Meijer en Ies Schute.

Nee, niet met zoveel woorden. En vast liggen die woorden helemaal niet ook al staan er hier enkele op dit papier gekrabbeld – een probatio pennae, ik probeer mijn pen. Het is meer een ‘Gaan waar de woorden gaan’ .** Uit het ene verhaal schilder ik het andere, zoals Ies dat dagdagelijks doet: ‘Zoals het je overkomt’.* Puttend uit teksten, foto’s, handelingen, gebeurtenissen en florale notities van vergankelijke seizoenen. Gaandeweg in de tijd samenvloeiend groeit een In Liefde Bloeyende stroom structuren, fragmenten van vormen en kleuren aaneen tot spirituele votieven op het rustgevende formaat van een A4-tje. Met een intens, donker dreigend of juist lichte boodschap of betekenis. Geordende materie in een eigen vocabulaire geboekstaafd. Concrete Poëzie?

‘Niet met zoveel woorden’ is de titel van een tentoonstelling in het museum Kröller-Müller, Otterlo, die ook vandaag opent. Men zegt: ‘een grote variëteit aan kunstwerken uit de collectie waarin woorden, letters, zinnen en tekstfragmenten een prominente rol spelen’.

Monnikenwerk en vertellingen. Uit de meesterlijke roman ‘Ik heet Karmozijn’ van Nobel-laureaat Orhan Pamuk citeer ik:

“Een grote Europese meester-illuminator liep een keer met een andere grote meester-illuminator door het Europese struweel, converserend over kunst en meesterschap. Al kuierend kwamen ze bij de rand van een bos. De beste meester van de twee zei tegen de ander: ‘Om volgens de nieuwe stijl te schilderen moet je zo’n vaardigheid hebben dat als je één van de bomen uit dat bos geschilderd hebt, iemand die dat schilderij gezien heeft desgewenst hierheen kan komen en die boom zo kan herkennen.’

Ik, de nederige tekening van een boom die u hier ziet, dank God uit het diepst van mijn hart dat ik niet op die manier ben afgebeeld. Niet omdat ik, als ik op Europese wijze geschilderd was, bang zou zijn dat alle honden van Istanboel zouden denken dat ik echt was en tegen mij aan zouden plassen. Maar omdat ik niet een boom wil zijn maar zijn betekenis.”

De penneproeven die Carrie in haar cel (lees: atelier) met uitzicht op Chinese kerk-kalligrafiën uit haar twintigste-eeuwse ganzenveer – de Rotring-pen – laat vloeien zijn als een Asemisch schrift zonder specifieke semantische inhoud. Het kan door elke lezer op een volstrekt andere manier worden gelezen. De taal van de schrijver (Carrie) en die van de lezer (u) kunnen dezelfde of juist niet zijn. Een soort logogrammen? Bij zulk gecompliceerd schrift wordt voor elk woord, grafeem of begrip een apart symbool gebruikt, zoals in Chinese talen. Dit in tegenstelling tot een fonogram, waarin juist de fonemen worden weergegeven. Homo Duplex!

Geen woorden maar daden in Carrie’s werk. Een ritmisch fugaal klankschrift, een vlucht waarin fenomenale meerstemmigheid en gevarieerde herhaling een hoofdrol spelen.

Kunstlokaal №8 en de beide exposanten nodigen u van harte uit deze prachtige uitstalling te vervolmaken door het aanbrengen van vele rode stippen die ik voor u heb klaargelegd.

Mijn schoonschrijverij geeft slechts blijk van mijn hoogst particuliere spinsels die mij brachten tot het aaneenrijgen van deze dualiteit.

Ik hoop dat u evenveel geniet als ik van dit samenraapsel.

‘Als alles op zijn plek valt, dan is het klaar’.*

© Marcel Prins, 1 februari 2020

___

* Ies Schute

** Een tentoonstelling die ik in 1998 in het Literatuurmuseum maakte

Monnikenwerk en vertellingen – een voorproefje

Tentoonstelling Carrie Meijer en Ies Schute, 1 t/m 9 februari

Carrie Meijer

Ies Schute

Van 1 t/m 9 februari brengt Kunstlokaal №8 het filmische werk van Ies Schute samen met de heldere tekeningen van Carrie Meijer. U bent welkom op zaterdag en zondag van 12 tot 18 uur en buiten deze tijden ook na afspraak.

Vele handen maken licht werk

Ies Schute en Carrie Meijer richtten vandaag hun tentoonstelling in. Marcel boorde, schroefde en spijkerde, Ies componeerde, Carrie pakte uit en de mannen staken behulpzaam de handen uit de mouwen, terwijl Birgit zorgde voor de inwendige mens en hier en daar een kritische blik. Ook de woorden kwamen aan bod. Carrie en Ies werden uitgebreid geïnterviewd! Later meer.