Z.t: a.k.a ‘Alulat’

Betty Simonides plaatste vandaag haar tuinbeeld van massief aluminium in de tuin van Kunstlokaal №8. Eerder stond het beeld bij Tea Time in Echten. De smalle strakke verticaal (200 x 8 x 2 cm) herhaalt de opgaande stammen van de bomen, licht de donkere plaats onder de prunus op en spiegelt de kleuren van de tuin, zodat het in alle seizoenen prachtig in de beplanting past. In de lengterichting zijn twee verdiepte lijnen aangebracht die heel subtiel niet precies verticaal zijn.  Tot het een nieuwe eigenaar vindt mag het beeld hier blijven.

Weet ik wel, wat ik zie?

Birgit Speulman bij de opening van de tentoonstelling Vergezichten en verkenningen:

“Beste kunstliefhebbers, lieve vrienden,

Welkom in dit alweer compleet veranderde Kunstlokaal. Wat kunst kan doen met ruimte!
Wat jullie, Giel en Wilma, er samen (en samen met Marcel) van gemaakt hebben is echt een feest. Licht, luchtig en transparant.

Ik vind het prachtig, en toch… Weet ik wel, wat ik zie?
Dat is soms lastig, niet weten wat je ziet.

Of niet weten wat je proeft. Ik weet nog dat ik voor het eerst chocola proefde met thijm erin. Een verfijnde bonbon van het Belgische bonbonhuis Marcolini. Vond ik het wat? Ik vond het eerst vreemd en pas even daarna héél lekker. Dat smaakte naar meer.
Ik word nieuwsgierig van dingen die ik niet meteen herken of begrijp. Het is spannend ze te onderzoeken. En vaak blijken ze lekker, of interessant.

Maar: wat zie ik eigenlijk?

Ik zie gebundelde latten op de grond. Is dat kunst of kan het weg? (Ja, dat is een cliché -en de titel van een boek). Ik kijk nog eens, en dan zie ik stroken kleur: verf op hout. Een schilderij? Een schilderij.

Ik zie een ondefinieerbare vorm aan de wand. Heldere kleuren op het ruwe oppervlak vangen licht en reflecteren een echo van kleur langs de muur. Een schilderij? Een schilderij.

Een schilderij is als een venster op de wereld. De wereld van Wilma is liever niet ingekaderd. Geen hekken en geen paden, alleen lucht en land of water, en verte. In haar objecten vangt ze deze eindeloze ruimte. Hier, binnen, kleuren haar vormen het lokaal en brengen iets van die eindeloosheid binnen deze wanden. In groepjes werken de objecten als bakens voor het oog. Haal je iets weg, dan verandert het hele beeld.

Waaruit bestaat een schilderij? Een schilderij van Giel is, heel nuchter, verf op een drager. Of een drager en verf. En een beeltenis, of niet. En ook het licht, zonder dat zie je niets. Niet altijd is alles helder, de voorste laag verhult de lagen erachter en maakt het geheel diffuus. De drager houdt het beeld overeind, soms maar nèt.

We weten niet altijd wat we zien.
Dat is goed. Want het houdt ons nieuwsgierig.

Ik hoop dat jullie je vandaag, behalve genieten van de kunst van Wilma en Giel en van elkaar, ook even echt kunnen concentreren, en de smaak van dit werk tot je door kunt laten dringen.
Wilma en Giel, ik wil jullie bedanken voor deze ervaring.

Tot slot wens ik iedereen veel kijkplezier.”

 

Wilma Vissers | Giel Louws

Vergezichten en verkenningen

4 t/m 12 november 2017
Open op zaterdag en zondag van 12:00 tot 18:00 uur en op afspraak.


Wilma Vissers

Heerlen, 1962
Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving Den Bosch
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Groningen

Vergezichten

Verspreid over hoge witte wanden definiëren veelal kleine kleurige objecten de ruimte. Wilma Vissers werkt met verf en oilstick op hout, papier en papier-mâché. Soms vlak, vaker ruimtelijk. Hoekig, niet recht. Of gekromd. In haar onbenoembare vormen komen ervaringen en herinneringen van haar reizen in ruige, verlaten landstreken tot uitdrukking. In de tussenruimte geven de werken elkaar maat en verhouding in een oneindige, dansende lichtheid.


Giel Louws

Aagtekerke, 1975
Stedelijke Academie Brugge
Hogeschool voor de Kunsten Kampen
Woont in Middelburg en werkt in Vlissingen

verkenningen

Een schilderij bestaat uit meer dan verf op doek of paneel. Het is opgebouwd uit jaren aan ervaringen, gedachten en ontdekkingen, uit verf en handschrift, een drager, het licht en de beschouwer. Giel Louws maakt ruimtelijk voelbaar hoe dit alles met elkaar in verband staat. Een fragiel verband: als je iets weghaalt, valt het uiteen. Een verhaal waarin geen woord teveel wordt gezegd en dat nooit af is. Een beeld dat aan zichzelf ontsnapt, steeds weer.