Prachtig werk en een prachtige opening

 

Mooie openingswoorden van Ingrid Blans

Genodigden, vrienden van galerie Kunstlokaal №8, familie en vrienden van beide kunstenaars, kunstminnaars…welkom op de tentoonstelling van Eddy Stikkelorum en Maartje Blans. De een ‘n beeldend kunstenaar die in de loop van de afgelopen dertig jaar ons tot vriend geworden is, de ander een onlangs – oneerbiedig gezegd – ‘aangewaaid’ nichtje, niet eens zo’n ver-weg nichtje, en tot mijn grote voldoening een beeldend kunstenaar waarvan nog veel is te verwachten. Zoals wij hier staan vormen wij een gezelschap, dat om verschillende redenen zich verbonden voelt om deze opening mee te maken.
Lees verder Prachtig werk en een prachtige opening

Eddy Stikkelorum | Maartje Blans

Autonoom | Moment

27 mei t/m 10 juni 2018
Open op zaterdag en zondag van 12:00 tot 18:00 uur, op andere dagen na afspraak.
De tentoonstelling wordt geopend door Ingrid Blans, verzamelaar collectie Wilploo,
op zondag 27 mei om 15:00 uur.


Eddy Stikkelorum

Den Haag, 1955
Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag
Woont en werkt in Den Haag

Autonoom

Gematerialiseerde ruimte. Eddy Stikkelorum maakt vrije vormen die niet verwijzen naar iets anders, geen ideeën verbeelden maar stemmingen oproepen. Droom wordt beeld, een vloeiende lijn. De ruimte stroomt door in het beeld en kleurt daar zachtgroen, diepblauw, warmbruin. Gelamineerd, gepolijst hout gecombineerd met helder transparant of mat doorschijnend kunststof dat het licht vangt en ermee speelt, en het object lijkt te doen zweven.


Maartje Blans

Haarlem, 1975
Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, Amsterdam
Purchase College, State University of New York, USA
Woont en werkt in Haarlem

Moment

Vrij zwevende figuren voor een wit vlak. Wolkenflarden, zwermen vogels of kringels in de rivier, zo lijkt het. Maartje Blans schildert met inkt, verf, textiel, kunststof en natuurlijke materialen. IJle zwarte inkt- en draadtekeningen op transparante vormen komen los van het paneel, waar hun schaduwen op de witte achtergrond een vluchtig, vergankelijk dubbelbestaan leven, gevoed door het licht. In de schilderijen is het het licht zelf, gevangen in laag na laag opgebrachte verf. 

Een gezellige boel

bij de opening van de tentoonstelling van Hans Emmelkamp en Wianda Keizer.

Om 12:00 uur heerste nog een serene rust in het Kunstlokaal. Buiten was al duidelijk voelbaar dat dit de eerste warme dag van de lente zou worden. Feestelijk zonlicht bescheen de beelden van Wianda in de tuin.

Om 15:00 uur stroomde de tentoonstellingsruimte vol. Zó vol, dat er bijna geen beeld meer te zien was. Het werk van Hans Emmelkamp aan de wanden was, boven de hoofden, nog wel zichtbaar aanwezig.

Marcel opende de tentoonstelling met de woorden: “Welkom, fijn dat u hier bent. De alternatieven waren legio: het mooie weer had u kunnen weerhouden, de KunstRai trekt, waar bij diverse collega-galeriën werk is te zien van eerdere exposanten van Kunstlokaal №8, zoals Olaf Mooij, Anne Rose Regenboog, Tineke Porck, Marian Bijlenga, Eddy Stikkelorum. Om de hoek, op loopafstand, biedt Loof haar waren. Melklokaal sluit dit weekend met Abma en Bleeker. En vergeet de Ecokathedraal in Mildam niet! Morandi in Museum Belvédère is natuurlijk een gouden greep. Volgende week zullen twee werken van Hans er gehangen worden in één van de kabinetten.
Oprecht noodzakelijk is deze tentoonstelling van Keizer en Emmelkamp. Althans, dat vinden wij. De DERTIGSTE DUO!

Wianda kreeg het ‘eerste exemplaar’ van het boekje uitgereikt, waarna Hans het ‘tweede eerste exemplaar’ in ontvangst nam.

Alles vindt zijn plaats

De tentoonstelling Oprecht en Noodzakelijk is bijna klaar voor bezoek.

Wianda Keizer en Hans Emmelkamp brachten eensgezind werk na werk naar binnen. ‘Wat is het veel!’ dacht ik. Overal stonden beelden van Wianda, langs de wanden rijen lijsten en panelen van Hans. Het meeste vers uit het atelier, net droog. Het lijkt dan veel te veel, of het nooit kan passen. Maar langzaamaan ontstond een structuur, een ‘verhaal’.

Alle werken hebben een mooie plek gekregen, de collages en schilderijen van Hans Emmelkamp naast de beelden van Wianda Keizer. Ze passen bij elkaar.

Wat na goed kijken opvalt is het materiaalgebruik. Beide kunstenaars werken met materiaal dat niet voor de hand ligt en wel gemakkelijk bij de hand is. Ik zag precies hetzelfde bakpapier in een collage van Hans en in een klein object van Wianda. Veel van Wianda’s beelden zijn opgebouwd uit smalle segmenten, stuk voor stuk bijeengebonden met draad of touw. De losse eindjes aan de knopen accentueren het ritme in het beeld. In Hans’ werk heeft figuratie bijna plaatsgemaakt voor abstractie. Alleen de schouder van een vaas, de ronding van een kom, tot vlakke vorm teruggebracht. In afgewogen, genuanceerde kleurstellingen.

Als ik rondkijk in de tentoonstelling, zijn het de smalle donkere lijnen die opvallen. Ze gaan in vormen over of omvatten die vormen, ze grenzen niet af. Zowel in de ruimte als in het platte vlak. Ik houd van de rust die van het werk uitgaat, het onnadrukkelijke, de concentratie waarmee het moet zijn gemaakt. Deze kunst schreeuwt niet, ze ís.

P1370456