Nieuws

Tanja Isbarn | Julia Gubitz

Conditie en Tegenbod

3 t/m 11 februari 2018
Open op zaterdag en zondag van 12:00 tot 18:00 uur en op andere dagen na afspraak.


Tanja Isbarn

Berlijn, 1971
Universität der Künste, Berlijn
University of the West of England, Bristol
St.Martins School of Art and Design, Londen
Woont in Groningen, werkt in Haren

Conditie

Direct en onuitwisbaar, en daarmee radicaal, toont de tekening het werkproces. Tanja Isbarn kiest eerst het formaat van het papier en haar tekenmateriaal. Dan stelt ze de tijdsduur vast, en gaat aan het werk, wervelt over het vlak met alle energie die ze in zich heeft. Tijd en ruimte worden bijzaak, Isbarn verliest zich in het werk. De combinatie met strakke vormen lijkt hiermee in tegenspraak. Deze verwijzen naar de kristalstructuur waarmee koraal en bot is opgebouwd. Er stroomt eenzelfde natuurlijke energie.


Julia Gubitz

Luckenwalde, 1963
Hochschule für Bildende Künste, Dresden
Woont en werkt in Bremerhaven (DE)

Tegenbod

De lijnen schijnen naar een herkenbare voorstelling te leiden, maar kijk: het is niet wat het lijkt. Julia Gubitz verbeeldt dingen die te maken hebben met een speels ooit, ergens. Belevingen, vormen, tussenruimtes en waarnemingspatronen teruggebracht tot de subtiele abstractie van een levendig lijnenspel op papier of in brons. En eenvoudige, handzame vormen van ongeglazuurd keramiek, in een zacht omhulsel van textiel. Persoonlijke, poëtische beelden. Een alternatief aanbod voor het overbekende, alom verkrijgbare.

Z.t: a.k.a ‘Alulat’

Betty Simonides plaatste vandaag haar tuinbeeld van massief aluminium in de tuin van Kunstlokaal №8. Eerder stond het beeld bij Tea Time in Echten. De smalle strakke verticaal (200 x 8 x 2 cm) herhaalt de opgaande stammen van de bomen, licht de donkere plaats onder de prunus op en spiegelt de kleuren van de tuin, zodat het in alle seizoenen prachtig in de beplanting past. In de lengterichting zijn twee verdiepte lijnen aangebracht die heel subtiel niet precies verticaal zijn.  Tot het een nieuwe eigenaar vindt mag het beeld hier blijven.

Weet ik wel, wat ik zie?

Birgit Speulman bij de opening van de tentoonstelling Vergezichten en verkenningen:

“Beste kunstliefhebbers, lieve vrienden,

Welkom in dit alweer compleet veranderde Kunstlokaal. Wat kunst kan doen met ruimte!
Wat jullie, Giel en Wilma, er samen (en samen met Marcel) van gemaakt hebben is echt een feest. Licht, luchtig en transparant.

Ik vind het prachtig, en toch… Weet ik wel, wat ik zie?
Dat is soms lastig, niet weten wat je ziet.

Of niet weten wat je proeft. Ik weet nog dat ik voor het eerst chocola proefde met thijm erin. Een verfijnde bonbon van het Belgische bonbonhuis Marcolini. Vond ik het wat? Ik vond het eerst vreemd en pas even daarna héél lekker. Dat smaakte naar meer.
Ik word nieuwsgierig van dingen die ik niet meteen herken of begrijp. Het is spannend ze te onderzoeken. En vaak blijken ze lekker, of interessant.

Maar: wat zie ik eigenlijk?

Ik zie gebundelde latten op de grond. Is dat kunst of kan het weg? (Ja, dat is een cliché -en de titel van een boek). Ik kijk nog eens, en dan zie ik stroken kleur: verf op hout. Een schilderij? Een schilderij.

Ik zie een ondefinieerbare vorm aan de wand. Heldere kleuren op het ruwe oppervlak vangen licht en reflecteren een echo van kleur langs de muur. Een schilderij? Een schilderij.

Een schilderij is als een venster op de wereld. De wereld van Wilma is liever niet ingekaderd. Geen hekken en geen paden, alleen lucht en land of water, en verte. In haar objecten vangt ze deze eindeloze ruimte. Hier, binnen, kleuren haar vormen het lokaal en brengen iets van die eindeloosheid binnen deze wanden. In groepjes werken de objecten als bakens voor het oog. Haal je iets weg, dan verandert het hele beeld.

Waaruit bestaat een schilderij? Een schilderij van Giel is, heel nuchter, verf op een drager. Of een drager en verf. En een beeltenis, of niet. En ook het licht, zonder dat zie je niets. Niet altijd is alles helder, de voorste laag verhult de lagen erachter en maakt het geheel diffuus. De drager houdt het beeld overeind, soms maar nèt.

We weten niet altijd wat we zien.
Dat is goed. Want het houdt ons nieuwsgierig.

Ik hoop dat jullie je vandaag, behalve genieten van de kunst van Wilma en Giel en van elkaar, ook even echt kunnen concentreren, en de smaak van dit werk tot je door kunt laten dringen.
Wilma en Giel, ik wil jullie bedanken voor deze ervaring.

Tot slot wens ik iedereen veel kijkplezier.”