43

Ilona Hakvoort | Anne Rose Regenboog

Kleur en contour

6 t/m 20 april 2019


Ilona Hakvoort

1951, Groningen
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Dorkwerd

KLEUR

Bijna vormloos zweeft de kleur. Ilona Hakvoort giet pigmenten in kunsthars, of ze gebruikt verf in onconventionele combinaties, waardoor organische dingen ontstaan die nog steeds lijken te kunnen veranderen. Als gas in het heelal, een wolk in de atmosfeer of een druppel olie in water, transparant en geconcentreerd. De kleur vloeit uit en stolt langzaam. Licht en donker raken elkaar, vreten zich ineen. En dan staat het beeld stil. Wat blijft is materie en tegelijk idee, het wezen van licht in ruimte.


Anne Rose Regenboog

CONTOUR

1958, Harderwijk
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont en werkt in Den Haag

De lijn begrenst de vorm, maar niet de ruimte. Anne Rose Regenboog construeert strakke kubussen van ijle staaldraden. Ze verdriedubbelt een deel van de ribben, zodat ze zwaarder worden. Soms doorkruist ze de
binnenruimte met extra rechte lijnen, of een ronding. De geometrische vormen bespelen elkaar. Ze zijn niet los van hun omgeving, want lucht, licht en schaduw spelen mee. In het langslopen verandert het werk.
Lijnen schuiven over elkaar heen en transformeren, raken weer vrij, in eindeloze variaties op dit thema.


Extra: de New York Metrobank van Gjaltproducties.


Overzicht van de tentoonstelling

De opening

Inleiding op de expositie

door Birgit Speulman

Vanaf de New York Metrobank van Gjaltproducties

Het was in oktober 2015 toen we naar New York vlogen, op uitnodiging van Barbara Bartlett (die hier ook heeft geëxposeerd).
De eerste avond verdwaalden we meteen al. In de metro. We zouden naar Queens, maar we gingen veel te ver. Onder de grond midden in Manhattan stapten we uit met onze rolkoffertjes.
En dat was de eerste keer dat we de bank zagen. Stevig, doorleefd en prachtig. Met een paar daklozen erop die ons behulpzaam de weg wezen.
Later die week veroverden we behalve per metro vooral lopend de stad, straat na straat, wolkenkrabber na werk-in-aanbouw. Het licht was veel helderder dan hier, heel veel licht was er, en kleur, en overal staalconstructies. Hijskranen, steigers, bruggen, ijzeren lijnen.

In februari dit jaar gingen we naar Rotterdam, naar Object, om het nieuwe werk van Anne Rose te zien. Achter deze zelfde Metrobank, op een pokdalige fabriekswand, hingen de kubussen en speelden met het licht. Het leek of de kubussen bewogen over de wand, als een film. De bank bleef stevig staan.

Anne Rose doet honderden ontdekkingen met de kubus als basis en begrenzing. De ribben van de kubus, om precies te zijn, en de lijnen daartussen die de vlakken verdelen. Nieuw is dat ook de ruimte binnenin wordt gearticuleerd met lijnen. Brede lijnen die de kubus iets zelfverzekerds geven.
In zijn eentje is elke kubus als een tekening in de ruimte. Luchtig en concreet tegelijk. Door die ruimtelijkheid is het beeld nooit hetzelfde als wat je net nog zag, de lijnen verschuiven ten opzichte van elkaar, kruisen elkaar en laten weer los. De constructie krijgt iets poëtisch.
Met elkaar worden de kubussen een verhaal, een ruimtelijk verhaal, dat je niet kunt vertellen, maar dat je moet ondergaan met je zintuigen. Je ogen, de bewegingen van je lichaam.
Daarin is de beschouwer essentieel. Anne Rose heeft de kubussen gemaakt met een andere intentie dan dat ik ze zie, dan dat jullie ze zien. Misschien begrijp ik ze niet eens, heeft mijn manier van kijken niets meer te maken met het proces van Anne Rose. Anne Rose is de schepper, wij zijn in deze wereld te gast.

Een verhaal dat je leest, een film die je meesleept naar een andere tijd en plaats. Terwijl dit gebeurt geven je eigen associaties kleur aan het verhaal, veranderen het verhaal. En de kleur van het verhaal legt een tint over je ervaring van de werkelijkheid, net zoals de kleur van de bloesem in de tuin het licht binnen kleurt.

Ilona’s kleuren zijn veel meer dan een zweem over de werkelijkheid, ze zijn de hoofdpersonen in hun eigen universum. Ze hebben namen, de kleuren, veel preciezer dan rood of blauw. Wie weet het verschil tussen cadmium, scharlaken en vermiljoen? Ultramarijn en kobalt? Ilona’s pigmenten hebben namen als Siegle oranje, Kalkgroen, Hansageel, Sirius. Pigmenten, stoffen die kleur geven. Schilders gebruiken ze in combinatie. Het rood van het Joodse bruidje van Rembrandt is zo mooi rood omdat Rembrandt het tegen veel minder krachtige kleuren zette. Die ene kleur laten stralen, tussen kleuren die ondersteunend zijn.
Ilona’s kleuren staan op zichzelf. Ze doen me denken aan toen ik nog klein was en met mijn verfdoos ‘de allermooiste kleur’ probeerde te mengen. Aan het felgroene kleurpotlood waarmee ik bij voorkeur álle gras en bomen inkleurde, waardoor dit potlood het snelst op raakte van de hele doos. Aan bosbessensaus in de yoghurt, dik en donker in het midden en transparant vervloeiend langs de randen. En aan bloeddruppels tijdens een biologieproef op school, waarbij het bloed ging schiften in rode en witte bloedlichaampjes.
Ook deze associaties hebben niets te maken met wat Ilona doet in haar atelier.

Jullie hebben ongetwijfeld je eigen associaties, het werk leent zich ervoor. De beschouwer maakt het werk als het ware af door het te veroveren, zijn eigen verhaal te verbinden met het verhaal dat de kunstenaar vertelt. Als je voor de confrontatie met het werk, deze ervaring, open staat, ontdek je steeds nieuwe, inspirerende werelden.

Recensie

https://drachtstercourant.nl/artikel/1002813/tentoonstelling-ilona-hakvoort-en-anne-rose-regenboog-in-kunstlokaal-8.html

Het boekje bij deze tentoonstelling

Boekje bij de tentoonstelling van Ilona Hakvoort en Anne Rose Regenboog

Boekjes inzien en bestellen

39

Affiche Jubel
Jubel

4 t/m 19 augustus 2018

In het jaar van Leeuwarden/Friesland Culturele Hoofdstad 2018 vieren we de honderdste verjaardag van onze Rijksmonumentale school, gebouwd door Rijksbouwmeester J.A.W. Vrijman, geopend in 1918 als school №8.


Jubeljaar in Jubbega

  • 100 jaar bestaat School №8 (Later mr. J.B. Kanschool)
  • 10 jaar wonen en werken in Jubbega
  • 7,5 jaar tentoonstellingen in Kunstlokaal №8

61 kunstenaars

Barbara Bartlett • Jan Berckmans • Milly Betten • Wim Biewenga • Els Binnendijk • Maartje Blans • Anthony van den Boomen • Maarten Brinkman • Marian Bijlenga • Leo Cahn • Esther van Dijk • Hans Emmelkamp • Maryan Geluk • Josien de Geus • Julia Gubitz • Gerlinde Habekotté • Loek Hambeukers • Sigrid Hamelink • Chen Harland • Anton Hurtado • Tanja Isbarn • Maartje Jaquet • Martin de Jong • Sytske de Jong • Wianda Keizer • Jaap Kater • Hans Kleinsman • John Kok • Romy Joya Kuldip Singh • Monique Kwist • Rudy Lanjouw • Moki Last • Annemieke Louwerens • Giel Louws • Carrie Meijer • Astrid Meijer • Riki Mijling • Faan Olgers • Simon Oud • Pim Piët • Tineke Porck • Marcel Prins • Jurjen Ravenhorst • Anne Rose Regenboog • Margriet Reinalda • Vladica Ristić • Auk Russchen • Josias Scharf • Herman Schouwenburg • Betty Simonides • Birgit Speulman •
Marjolein Spitteler • Eddy Stikkelorum • Aimée Terburg • Wieke Terpstra • Karin de Visser • Wilma Vissers • Nies de Vuijst • Gjalt Walstra • Peter van der Weele • Fabian Westphal


Overzicht van de tentoonstelling

Overzicht van de tentoonstelling Jubel

Werken

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


De opening

Lees hier (een deel van) de voordracht van Hans Muiderman


In de Leeuwarder Courant

[…] wat hier vooral gevierd wordt, is de kunst zelf.

P1390531

38

aff Blans-StikkelorumEddy Stikkelorum | Maartje Blans

Autonoom | Moment

27 mei t/m 10 juni 2018
Geopend door Ingrid Blans, verzamelaar collectie Wilploo


Eddy Stikkelorum

Den Haag, 1955
Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag
Woont en werkt in Den Haag

Autonoom

Gematerialiseerde ruimte. Eddy Stikkelorum maakt vrije vormen die niet verwijzen naar iets anders, geen ideeën verbeelden maar stemmingen oproepen. Droom wordt beeld, een vloeiende lijn. De ruimte stroomt door in het beeld en kleurt daar zachtgroen, diepblauw, warmbruin. Gelamineerd, gepolijst hout gecombineerd met helder transparant of mat doorschijnend kunststof dat het licht vangt en ermee speelt, en het object lijkt te doen zweven.


Maartje Blans

Haarlem, 1975
Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, Amsterdam
Purchase College, State University of New York, USA
Woont en werkt in Haarlem

Moment

Vrij zwevende figuren voor een wit vlak. Wolkenflarden, zwermen vogels of kringels in de rivier, zo lijkt het. Maartje Blans schildert met inkt, verf, textiel, kunststof en natuurlijke materialen. IJle zwarte inkt- en draadtekeningen op transparante vormen komen los van het paneel, waar hun schaduwen op de witte achtergrond een vluchtig, vergankelijk dubbelbestaan leven, gevoed door het licht. In de schilderijen is het het licht zelf, gevangen in laag na laag opgebrachte verf. 


Overzicht van de tentoonstelling


De opening

Mooie openingswoorden van Ingrid Blans

Genodigden, vrienden van galerie Kunstlokaal №8, familie en vrienden van beide kunstenaars, kunstminnaars…welkom op de tentoonstelling van Eddy Stikkelorum en Maartje Blans. De een ‘n beeldend kunstenaar die in de loop van de afgelopen dertig jaar ons tot vriend geworden is, de ander een onlangs – oneerbiedig gezegd – ‘aangewaaid’ nichtje, niet eens zo’n ver-weg nichtje, en tot mijn grote voldoening een beeldend kunstenaar waarvan nog veel is te verwachten. Zoals wij hier staan vormen wij een gezelschap, dat om verschillende redenen zich verbonden voelt om deze opening mee te maken.
Lees verder


Recensies

Een recensie van Jurjen K. Van der Hoek. Overdenkingen bij het werk van Maartje Blans en Eddy Stikkelorum:


Het boekje bij de tentoonstelling

Boekje Stikkelorum-Blans voorbladBoekjes inzien en bestellen

37

 

Uitnodiging-aff Keizer-EmmelkampWianda Keizer | Hans Emmelkamp

Oprecht en noodzakelijk
7 t/m 22 april 2018


Wianda Keizer

Oostwold, 1969
Hogeschool voor de Kunsten Constantijn Huygens, Kampen
Woont en werkt in Den Ham

Oprecht

Een verre einder, en een palenrij, de horizon als lijn. Wianda Keizer brengt een waargenomen moment, maar meer nog de gevoelde sfeer, terug tot ruimtelijke beelden. De ervaring wordt concreet in eenvoudige materialen als ijzer, paraffine, as, papier en touw. Door herhaalde, geduldige handelingen ordent ze de verschillende elementen tot installaties, hoge beelden en kleine, sobere objecten in een wisselwerking met de ruimte. Er is niets teveel, ze stellen niets voor. Ze maken dichtregels zichtbaar en stilte ertussen.


Hans Emmelkamp

Groningen, 1947
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Meppel

Noodzakelijk

Afgewogen contrasten, sterke contouren. Ze lijken zo vertrouwd, de vormen die Hans Emmelkamp tegen elkaar zet. Dingen, huiselijk, bijna vast te houden, om te bewaren. Maar wat is het voorwerp, de vorm, en wat is de achtergrond? Het is een zoeken naar harmonie, die met minimale middelen wordt bereikt. Vorm en tegenvorm vinden elkaar. Figuratie en abstractie, organische componenten en constructie gaan een bijna vanzelfsprekende relatie aan. Er is geen conflict, er is samenklank, en stilte.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

LC-13-04-2018
Verstild werk: recensie door Dirk van Ginkel in de Leeuwarder Courant
“De schilderijen, collages en objecten versterken elkaar in hun streven naar verstilling en harmonie”. Lees de recensie.

Jurjen K. van der Hoek schreef een openhartige beschouwing over de tentoonstelling van Wianda Keizer en Hans Emmelkamp in Kunstlokaal №8. Lees de recensie.


Het boekje bij deze tentoonstelling

Schermafbeelding 2018-03-21 om 22.33.20Boekjes bestellen

36

 

affiche Gubitz-IsbarnTanja Isbarn | Julia Gubitz

Conditie en Tegenbod
3 t/m 18 februari 2018


Tanja Isbarn

Berlijn, 1971
Universität der Künste, Berlijn
University of the West of England, Bristol
St.Martins School of Art and Design, Londen
Woont in Groningen, werkt in Haren

Conditie

Direct en onuitwisbaar, en daarmee radicaal, toont de tekening het werkproces. Tanja Isbarn kiest eerst het formaat van het papier en haar tekenmateriaal. Dan stelt ze de tijdsduur vast, en gaat aan het werk, wervelt over het vlak met alle energie die ze in zich heeft. Tijd en ruimte worden bijzaak, Isbarn verliest zich in het werk. De combinatie met strakke vormen lijkt hiermee in tegenspraak. Deze verwijzen naar de kristalstructuur waarmee koraal en bot is opgebouwd. Er stroomt eenzelfde natuurlijke energie.


Julia Gubitz

Luckenwalde, 1963
Hochschule für Bildende Künste, Dresden
Woont en werkt in Bremerhaven (DE)

Tegenbod

De lijnen schijnen naar een herkenbare voorstelling te leiden, maar kijk: het is niet wat het lijkt. Julia Gubitz verbeeldt dingen die te maken hebben met een speels ooit, ergens. Belevingen, vormen, tussenruimtes en waarnemingspatronen teruggebracht tot de subtiele abstractie van een levendig lijnenspel op papier of in brons. En eenvoudige, handzame vormen van ongeglazuurd keramiek, in een zacht omhulsel van textiel. Persoonlijke, poëtische beelden. Een alternatief aanbod voor het overbekende, alom verkrijgbare.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

Jurjen van der Hoek: Conditie en Tegenbod, voorwaarde in beleving


Voorblad van het boekje bij de tentoonstelling van Tanja Isbarn en Julia Gubitz
Het boekje bij de tentoonstelling van Tanja Isbarn en Julia Gubitz

Boekjes bestellen

35

aff_Visser-LouwsWilma Vissers | Giel Louws

Vergezichten en verkenningen
4 t/m 12 november 2017


Wilma Vissers

Heerlen, 1962
Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving Den Bosch en Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Groningen

Vergezichten

Verspreid over hoge witte wanden definiëren veelal kleine kleurige objecten de ruimte. Wilma Vissers werkt met verf en oilstick op hout, papier en papier-mâché. Soms vlak, vaker ruimtelijk. Hoekig, niet recht. Of gekromd. In haar onbenoembare vormen komen ervaringen en herinneringen van haar reizen in ruige, verlaten landstreken tot uitdrukking. In de tussenruimte geven de werken elkaar maat en verhouding in een oneindige, dansende lichtheid.

Giel Louws

Aagtekerke, 1975
Stedelijke Academie Brugge
Hogeschool voor de Kunsten Kampen Woont in Middelburg en werkt in Vlissingen

Verkenningen

Een schilderij bestaat uit meer dan verf op doek of paneel. Het is opgebouwd uit jaren aan ervaringen, gedachten en ontdekkingen, uit verf en handschri , een drager, het licht en de beschouwer. Giel Louws maakt ruimtelijk voelbaar hoe dit alles met elkaar in verband staat. Een fragiel verband: als je iets weghaalt, valt het uiteen. Een verhaal waarin geen woord teveel wordt gezegd en dat nooit af is. Een beeld dat aan zichzelf ontsnapt, steeds weer.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening

Birgit Speulman bij de opening van de tentoonstelling Vergezichten en verkenningen:

Ik vind het prachtig, en toch… Weet ik wel, wat ik zie?Lees meer


Recensies

Susan van den Berg in de Leeuwarder Courant:

Jurjen van der Hoek in de Heerenveense Courant:

http://www.heerenveensecourant.nl/nieuws/60796/recensie-vergezichten-kunstlokaal/


Schermafbeelding 2017-10-31 om 09.45.58
Het boekje bij deze tentoonstelling

Boekjes bestellen

34

 

aff Hurtado-Bijlenga RGBAntón Hurtado | Marian Bijlenga

De Weg en de Sporen
2 t/m 10 september 2017


Antón Hurtado

Pamplona, 1946
Escuela Superior de Bellas Artes de Bilbao
Woont en werkt in Bilbao, Spanje

De Weg

Transparant geschilderde horizontalen en verticalen, onderweg ontmoeten ze elkaar en creëren nieuwe vormen. Het Noord-Spaanse land dat Antón Hurtado door en door vertrouwd is, vastgelegd in abstractie. De rusteloze wandelaar die hij is, registreert in zijn schetsboek onderweg alle details. Terug in het atelier herschept hij de veelheid aan indrukken tot de essentie van zijn reflectie op het landschap en de veranderingen daarin door de tijd.

Marian Bijlenga

1954, Loenersloot
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont in Landsmeer, werkt in Amsterdam

De Sporen

Stippen lijken vrij te zweven voor de wand, maar zijn verbonden door een ragfijn, transparant web van draad. Sporen van leven overal ter wereld inspireren Marian Bijlenga tot haar unieke, luchtige ritmische composities van textiel, paardenhaar en visschubben. De schaduw op de muur maakt de structuur compleet en brengt het werk sprankelend tot leven.


Overzicht van de tentoonstelling

Overzicht Hurtado-Bijlenga


De opening

de opening


Recensie

33

affiche Boogie Grid defBoogie Grid

30 juli t/m 13 augustus 2017

Mondriaans Victory Boogie Woogie was aanleiding voor de zomertentoonstelling van 2017. In aansluiting op 100 jaar De Stijl vormden de werken een meerstemmige harmonieuze compositie in de ruimte. Een ritmisch raster ingevuld met een swingende melodie in vijfendertig toonaarden. Want maar liefst vijfendertig kunstenaars uit binnen- en buitenland gaven acte de présence met één tot drie werken in de maat tot 70 x 70 x 70 cm.


De line-up

Barbara Bartlett (USA) | Milly Betten | Els Binnendijk | Maarten Brinkman | Marian Bijlenga | Leo Cahn | Esther van Dijk | Hans Emmelkamp | Maryan Geluk | Julia Gubitz (BRD) | Chen Harland (GB) | Antón Hurtado (ES) | Maartje Jaquet | Wianda Keizer | Hans Kleinsman | John Kok | Romy Joya Kuldip Singh | Monique Kwist | Rudy Lanjouw | Astrid Meijer | Carrie Meijer | Simon Oud | Pim Piët | Tineke Porck | Marcel Prins | Jurjen Ravenhorst | Anne Rose Regenboog | Vladica Ristic (SRB) | Auk Russchen | Betty Simonides | Birgit Speulman | Karin de Visser | Wilma Vissers | Nies de Vuijst | Peter van der Weele.

* Op het affiche werk van Chen Harland (midden rechts) en van Wilma Vissers (linksonder)


Overzicht van de tentoonstelling

 


De openingBoogie Grid opening

 


Berichten

32

aff-Leo-RomyLeo Cahn | Romy Joya Kuldip Singh

Uitvinden en Aanraken

3 t/m 11 juni 2017


Leo Cahn

1951, Amsterdam
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont en werkt in Wilhelminaoord

Uitvinden

Met gelaserd vederlicht maar oersterk magnesium maakt hij verrassende sieraden, getooid met pluimen. Leo Cahn is een meester in het maken van perfect werkende minuscule constructies, met behulp van zelfgemaakte apparaten. Roestvrij staal uit de printer wordt een ring met een opgesloten edelstenen bolletje, waarmee eindeloos gespeeld kan worden. Een andere ring wenkt, bij het buigen van de vinger, als een kwinkslag met zijn veren.

Romy Joya Kuldip Singh

1993, Haarlem
Academie Minerva
Frank Mohr Instituut, Groningen
Woont en werkt in Groningen

Aanraken

Het wiekt elegant met de vleugels, maar kan niet opvliegen. Het zit onder een stolp als een vis in een kom. Ze lijken te leven, de objecten die Romy Joya Kuldip Singh creëert. Ze maakt haar fascinatie voor natuur en wetenschap zichtbaar door kunstmatig bewegende objecten te scheppen, die reageren op mensen. Soms door ze letterlijk aan te zwengelen. Handgemaakte machinale wezens die verwonderen. Ontroeren, zelfs.


Overzicht van de tentoonstelling

stripje Leo-Romy


De opening

opening Leo-Romy


Recensie

Leeuwarder Courant

19060091_1341197925967610_4457321464923710381_n

31

aff-Martin-Monique RGB
Monique Kwist | Martin de Jong

Plaats en Energie

1 t/m 9 april 2017


Monique Kwist

1965, Krimpen aan den IJssel
Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht
Woont en werkt in Zutphen

Plaats

Monique Kwist’s objecten zijn onderzoeken naar ruimte, licht, volume, materiaal en architectuur. De plaatsing in de ruimte is belangrijk voor de beleving ervan. In Kunstlokaal №8 toont zij zowel ruimtelijk werk op de vloer als objecten aan de wand.
Ze gebruikt experimentele beeldhouwtechnieken in harde en zachte materialen, collage, grafiek en fotografie. Van 8 t/m 12 maart was haar werk te zien op de tentoonstelling essentie in de Nicolaïkerk in Utrecht.


Martin de Jong

1963, Heerenveen
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in De Hoeve

Energie

De nieuwe schilderijen van Martin de Jong zijn veel meer dan een weergave van de zichtbare stad. Hij onderzoekt de voortdurende verandering van de stad in ritme, herhaling, verschuiving en kleur. Groot en kleurrijk zijn de composities van geabstraheerde bebouwing, enerverend als de stad zelf. In februari was het werk van Martin de Jong te zien op Rotterdam Contemporary Art Fair.


Overzicht


Recensie