45

affiche

ZOMER!

Een zinderende zomertentoonstelling met 46 kunstenaars die eerder geëxposeerd hebben in Kunstlokaal №8.

Overzicht van alle geëxposeerde werken

  • Eddy Stikkelorum
  • Ilse Brul
  • Maartje Jaquet
  • Marco Goldenbeld
  • Milly Betten
  • Herman Schouwenburg
  • Giel Louws
  • Maryan Geluk
  • Ilona Hakvoort
  • Simon Oud
  • Marian Bijlenga
  • Pim Piët
  • Carrie Meijer
  • Karin de Visser
  • Josias Scharf
  • Gjalt Walstra
  • Rudy Lanjouw
  • Els Binnendijk
  • Henk Rusman
  • Wim Biewenga
  • Tanja Isbarn
  • Wianda Keizer
  • Betty Simonides
  • Auk Russchen
  • Sigrid Hamelink
  • Jurjen Ravenhorst
  • Peter van der Weele
  • Barbara Bartlett
  • Romy Joya Kuldip Singh
  • Esther van Dijk en John Kok
  • Aimee Terburg
  • Monique Kwist
  • Hans Emmelkamp
  • Vladica Ristic
  • Maartje Blans
  • Moki Last
  • Manon van Silfhout
  • Birgit Speulman
  • Wilma Vissers
  • Nies de Vuijst
  • Astrid Meijer
  • Maarten Brinkman

extra: de ‘kleintjes’

In de tentoonstelling

Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

De finissage

Exposanten:

Barbara Bartlett • Milly Betten • Wim Biewenga • Els Binnendijk • Maartje Blans • Maarten Brinkman • Ilse Brul • Marian Bijlenga • Leo Cahn • Esther van Dijk • Hans Emmelkamp • Maryan Geluk • Marco Goldenbeld • Ilona Hakvoort • Sigrid Hamelink • Tanja Isbarn • Maartje Jaquet • Wianda Keizer • John Kok • Romy Joya Kuldip Singh • Monique Kwist • Rudy Lanjouw • Moki Last • Giel Louws • Carrie Meijer • Astrid Meijer • Simon Oud • Pim Piët • Marcel Prins • Jurjen Ravenhorst • Anne Rose Regenboog • Vladica Ristić • Henk Rusman • Auk Russchen • Josias Scharf • Herman Schouwenburg • Manon van Silfhout • Betty Simonides • Birgit Speulman • Eddy Stikkelorum • Aimée Terburg • Karin de Visser • Wilma Vissers • Nies de Vuijst • Gjalt Walstra • Peter van der Weele.

44

Ilse Brul | Marco Goldenbeld

Werveling en torsie

1 t/m 10 juni 2019


Ilse Brul

1972, Enschede. Opleiding Hogeschool voor de kunsten Arnhem en Katholieke Universiteit Nijmegen. Woont en werkt in Groningen. 

Werveling

Een luchtig tafereel van kleurvlekken, structuren en lijnen vormt het uitzicht. Ilse Brul wandelt in de duinen, op het wad en in de bergen. De zintuiglijke herinneringen aan het geluid van de vogels en de wind, de sensatie van zonlicht en warmte, kou en begroeiing, harde ribbelige rotsen, spiegelend vochtig zand en zacht gewas vertaalt ze in verf als een sprankelend, abstract nieuw landschap rijk aan kleur en beweging, klaar om vrij in rond te struinen. 


Marco Goldenbeld

1957, Utrecht. Opleiding Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam. Woont en werkt in St. Jacobiparochie. 

Torsie

Als een danser staat het beeld op één punt, klaar om te gaan zweven. Marco Goldenbeld maakt zware stalen vormen licht. Opgebouwd uit gebogen driehoekige elementen strekken ze zich uit naar de hemel, terwijl ze de ruimte tegelijkertijd omvatten. De combinatie van soepele en strakke, scherpe en ronde lijnen geeft de beelden spanning. Ze balanceren in de suggestie van een moment in een strakke choreografie, uiterst geconcentreerd, energiek en krachtig.


Overzicht

De opening

Boekje van deze tentoonstelling


Beschouwing


43

Ilona Hakvoort | Anne Rose Regenboog

Kleur en contour

6 t/m 20 april 2019


Ilona Hakvoort

1951, Groningen
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Dorkwerd

KLEUR

Bijna vormloos zweeft de kleur. Ilona Hakvoort giet pigmenten in kunsthars, of ze gebruikt verf in onconventionele combinaties, waardoor organische dingen ontstaan die nog steeds lijken te kunnen veranderen. Als gas in het heelal, een wolk in de atmosfeer of een druppel olie in water, transparant en geconcentreerd. De kleur vloeit uit en stolt langzaam. Licht en donker raken elkaar, vreten zich ineen. En dan staat het beeld stil. Wat blijft is materie en tegelijk idee, het wezen van licht in ruimte.


Anne Rose Regenboog

CONTOUR

1958, Harderwijk
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont en werkt in Den Haag

De lijn begrenst de vorm, maar niet de ruimte. Anne Rose Regenboog construeert strakke kubussen van ijle staaldraden. Ze verdriedubbelt een deel van de ribben, zodat ze zwaarder worden. Soms doorkruist ze de
binnenruimte met extra rechte lijnen, of een ronding. De geometrische vormen bespelen elkaar. Ze zijn niet los van hun omgeving, want lucht, licht en schaduw spelen mee. In het langslopen verandert het werk.
Lijnen schuiven over elkaar heen en transformeren, raken weer vrij, in eindeloze variaties op dit thema.


Extra: de New York Metrobank van Gjaltproducties.


Overzicht van de tentoonstelling

De opening

Inleiding op de expositie

door Birgit Speulman

Vanaf de New York Metrobank van Gjaltproducties

Het was in oktober 2015 toen we naar New York vlogen, op uitnodiging van Barbara Bartlett (die hier ook heeft geëxposeerd).
De eerste avond verdwaalden we meteen al. In de metro. We zouden naar Queens, maar we gingen veel te ver. Onder de grond midden in Manhattan stapten we uit met onze rolkoffertjes.
En dat was de eerste keer dat we de bank zagen. Stevig, doorleefd en prachtig. Met een paar daklozen erop die ons behulpzaam de weg wezen.
Later die week veroverden we behalve per metro vooral lopend de stad, straat na straat, wolkenkrabber na werk-in-aanbouw. Het licht was veel helderder dan hier, heel veel licht was er, en kleur, en overal staalconstructies. Hijskranen, steigers, bruggen, ijzeren lijnen.

In februari dit jaar gingen we naar Rotterdam, naar Object, om het nieuwe werk van Anne Rose te zien. Achter deze zelfde Metrobank, op een pokdalige fabriekswand, hingen de kubussen en speelden met het licht. Het leek of de kubussen bewogen over de wand, als een film. De bank bleef stevig staan.

Anne Rose doet honderden ontdekkingen met de kubus als basis en begrenzing. De ribben van de kubus, om precies te zijn, en de lijnen daartussen die de vlakken verdelen. Nieuw is dat ook de ruimte binnenin wordt gearticuleerd met lijnen. Brede lijnen die de kubus iets zelfverzekerds geven.
In zijn eentje is elke kubus als een tekening in de ruimte. Luchtig en concreet tegelijk. Door die ruimtelijkheid is het beeld nooit hetzelfde als wat je net nog zag, de lijnen verschuiven ten opzichte van elkaar, kruisen elkaar en laten weer los. De constructie krijgt iets poëtisch.
Met elkaar worden de kubussen een verhaal, een ruimtelijk verhaal, dat je niet kunt vertellen, maar dat je moet ondergaan met je zintuigen. Je ogen, de bewegingen van je lichaam.
Daarin is de beschouwer essentieel. Anne Rose heeft de kubussen gemaakt met een andere intentie dan dat ik ze zie, dan dat jullie ze zien. Misschien begrijp ik ze niet eens, heeft mijn manier van kijken niets meer te maken met het proces van Anne Rose. Anne Rose is de schepper, wij zijn in deze wereld te gast.

Een verhaal dat je leest, een film die je meesleept naar een andere tijd en plaats. Terwijl dit gebeurt geven je eigen associaties kleur aan het verhaal, veranderen het verhaal. En de kleur van het verhaal legt een tint over je ervaring van de werkelijkheid, net zoals de kleur van de bloesem in de tuin het licht binnen kleurt.

Ilona’s kleuren zijn veel meer dan een zweem over de werkelijkheid, ze zijn de hoofdpersonen in hun eigen universum. Ze hebben namen, de kleuren, veel preciezer dan rood of blauw. Wie weet het verschil tussen cadmium, scharlaken en vermiljoen? Ultramarijn en kobalt? Ilona’s pigmenten hebben namen als Siegle oranje, Kalkgroen, Hansageel, Sirius. Pigmenten, stoffen die kleur geven. Schilders gebruiken ze in combinatie. Het rood van het Joodse bruidje van Rembrandt is zo mooi rood omdat Rembrandt het tegen veel minder krachtige kleuren zette. Die ene kleur laten stralen, tussen kleuren die ondersteunend zijn.
Ilona’s kleuren staan op zichzelf. Ze doen me denken aan toen ik nog klein was en met mijn verfdoos ‘de allermooiste kleur’ probeerde te mengen. Aan het felgroene kleurpotlood waarmee ik bij voorkeur álle gras en bomen inkleurde, waardoor dit potlood het snelst op raakte van de hele doos. Aan bosbessensaus in de yoghurt, dik en donker in het midden en transparant vervloeiend langs de randen. En aan bloeddruppels tijdens een biologieproef op school, waarbij het bloed ging schiften in rode en witte bloedlichaampjes.
Ook deze associaties hebben niets te maken met wat Ilona doet in haar atelier.

Jullie hebben ongetwijfeld je eigen associaties, het werk leent zich ervoor. De beschouwer maakt het werk als het ware af door het te veroveren, zijn eigen verhaal te verbinden met het verhaal dat de kunstenaar vertelt. Als je voor de confrontatie met het werk, deze ervaring, open staat, ontdek je steeds nieuwe, inspirerende werelden.

Recensie

https://drachtstercourant.nl/artikel/1002813/tentoonstelling-ilona-hakvoort-en-anne-rose-regenboog-in-kunstlokaal-8.html

Het boekje bij deze tentoonstelling

Boekje bij de tentoonstelling van Ilona Hakvoort en Anne Rose Regenboog

Boekjes inzien en bestellen

42

Henk Rusman | Josias Scharf

Cerebraal en fysiek

3 t/m 11 november 2018


Henk Rusman

Geboren in Hillegom, 1950
Opleiding: Stadsacademie en Jan van Eyck academie, Maastricht
Woont en werkt in Oude Bildtzijl

CEREBRAAL

Heldere mathematische vormen in staal. Henk Rusman bedenkt en construeert zijn beelden exact en zorgvuldig. Geometrische elementen herhaalt hij tot ritmische structuren. Wiskundige figuren als cirkel, vierkant en driehoek nemen in de ruimte verassende gedaantes aan: door de beweging van de kijker verandert de beleving van het beeld, en daarmee ook de ruimte.


Josias Scharf

Geboren in Recife (Brazilië) 1969
Opleiding: Universidade Federal de Pernambuco, Recife
Woont en werkt in Berlijn

FYSIEK

Grassen, wind, water, licht en schaduw. Lijnen die lijken te bewegen. Josias Scharf zweept de verf ritmisch op het doek, zonder uitgewerkt plan. De krachtig herhaalde lijnen lijken getekend, scherp en precies als het riet langs de plas. Een stukje groen in de stad: verstild, abstract. De serie ‘Am See’ weerspiegelt de beleving van de natuur: beweeglijk water, golvend gras waar de wind doorheen strijkt en dat het licht vangt. Bij langer kijken is de lucht langs de huid haast voelbaar.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

https://heerenveensecourant.nl/2018/11/09/recensie—cerebraal-fysiek-werk-in-kunstlokaal-no.8


Het boekje bij de tentoonstelling

Boekjes inzien en bestellen

41

Milly Betten | Jan Loman

affiche van de tentoonstelling

Friesland | Wadden

6 t/m 14 oktober 2018
Geopend door Joost van Bodegom, oud-burgemeester van Beetsterzwaag


Milly Betten

Meppel, 1964
Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht Frank Mohr Instituut, Groningen Woont en werkt in Oude Bildtzijl

FRIESLAND

Lucht, water, de zeedijk, klei. In het uiterste noorden van Friesland tegen de Waddendijk ordent Milly Betten de eindeloze weidsheid van haar omgeving in abstracte vlakverdelingen. Geometrie met een beperking.
Het beeld is opgebouwd uit ritmische patronen van lijnen en in elkaar grijpende vlakken. Composities van kleur en reliëf. Koel soms, fris en vrolijk ook.
Het oog reist over het oppervlak, zoekt houvast in de structuur en blijft even rusten in transparant opliggend helderblauw en meandert verder. Geen vlak is gelijk.


Jan Loman

Bolsward, 1918 – Beetsterzwaag, 2006
Autodidact

WADDEN

De wind, het witte licht over de lage zandplaten en het bewegende water, het krijsen van vogels. Jan Loman gaf de sfeer weer van plaatsen op het wad, uit zijn herinnering, in een sobere vormentaal. Louter recht- hoeken sprenkelde hij over het vlak, los van elkaar maar streng horizontaal en verticaal: zandbanken, bakens, ruimte. De zachte kleuren van zand en water, lucht en zoute planten. Veel wit tussen de kleurvlakken. Meer taal dan beeld, beeldgedichten.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

https://drachtstercourant.nl/2018/10/08/recensie-kunstlokaal-no.8-jubbega


Het boekje bij de tentoonstelling

Boekjes inzien en bestellen

40

Miranda Rikken | Bill Kunst

Canvas en verfstreek

1 t/m 9 september 2018


Miranda Rikken

Zeddam 1966
Aki, Enschede
Jan van Eyk Academie, Maastricht
Woont en werkt in Emmerich (D)

Canvas

Doeken, gaas en lijnen van glanzend, transparant heldergekleurd materiaal. Miranda Rikken verweeft het materiaal dat ze dagelijks aanraakt. Moderne materialen als plastic, plakband, elastiek, kabel, textiel, ijzerdraad maakt ze tot ‘canvas’, drager en tevens het kunstwerk zelf. Een doorgaande lijn van onderzoek naar beeldende eigenschappen en dagelijkse handelingen die weefsels vormt waarin ruimte is voor associaties.


Bill Kunst

Den Helder, 1947
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont en werkt in Den Helder

Verfstreek

Brede transparante banen kruisen elkaar horizontaal en verticaal op het doek. Bill Kunst werkt met de traditionele materialen hout, linnen en verf, veelal in primaire kleuren. De pure, beheerste beweging van de kwast over het linnen maakt het ontstaan van het schilderij in de tijd zichtbaar. Er ontstaan intense, verzadigde kleurvlakken uit meerdere transparante lagen en restvormen waar de verf niet kwam; de aanzet van de verfstreek is een belangrijk onderdeel van het beeld. New Dutch Painting is de verzamelnaam van deze werken.


Overzicht van de tentoonstelling

Enkele tentoongestelde werken

Finissage


Het boekje van deze tentoonstelling

Boekjes inzien en bestellen

39

Affiche Jubel
Jubel

4 t/m 19 augustus 2018

In het jaar van Leeuwarden/Friesland Culturele Hoofdstad 2018 vieren we de honderdste verjaardag van onze Rijksmonumentale school, gebouwd door Rijksbouwmeester J.A.W. Vrijman, geopend in 1918 als school №8.


Jubeljaar in Jubbega

  • 100 jaar bestaat School №8 (Later mr. J.B. Kanschool)
  • 10 jaar wonen en werken in Jubbega
  • 7,5 jaar tentoonstellingen in Kunstlokaal №8

61 kunstenaars

Barbara Bartlett • Jan Berckmans • Milly Betten • Wim Biewenga • Els Binnendijk • Maartje Blans • Anthony van den Boomen • Maarten Brinkman • Marian Bijlenga • Leo Cahn • Esther van Dijk • Hans Emmelkamp • Maryan Geluk • Josien de Geus • Julia Gubitz • Gerlinde Habekotté • Loek Hambeukers • Sigrid Hamelink • Chen Harland • Anton Hurtado • Tanja Isbarn • Maartje Jaquet • Martin de Jong • Sytske de Jong • Wianda Keizer • Jaap Kater • Hans Kleinsman • John Kok • Romy Joya Kuldip Singh • Monique Kwist • Rudy Lanjouw • Moki Last • Annemieke Louwerens • Giel Louws • Carrie Meijer • Astrid Meijer • Riki Mijling • Faan Olgers • Simon Oud • Pim Piët • Tineke Porck • Marcel Prins • Jurjen Ravenhorst • Anne Rose Regenboog • Margriet Reinalda • Vladica Ristić • Auk Russchen • Josias Scharf • Herman Schouwenburg • Betty Simonides • Birgit Speulman •
Marjolein Spitteler • Eddy Stikkelorum • Aimée Terburg • Wieke Terpstra • Karin de Visser • Wilma Vissers • Nies de Vuijst • Gjalt Walstra • Peter van der Weele • Fabian Westphal


Overzicht van de tentoonstelling

Overzicht van de tentoonstelling Jubel

Werken

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


De opening

Lees hier (een deel van) de voordracht van Hans Muiderman


In de Leeuwarder Courant

[…] wat hier vooral gevierd wordt, is de kunst zelf.

P1390531

38

aff Blans-StikkelorumEddy Stikkelorum | Maartje Blans

Autonoom | Moment

27 mei t/m 10 juni 2018
Geopend door Ingrid Blans, verzamelaar collectie Wilploo


Eddy Stikkelorum

Den Haag, 1955
Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag
Woont en werkt in Den Haag

Autonoom

Gematerialiseerde ruimte. Eddy Stikkelorum maakt vrije vormen die niet verwijzen naar iets anders, geen ideeën verbeelden maar stemmingen oproepen. Droom wordt beeld, een vloeiende lijn. De ruimte stroomt door in het beeld en kleurt daar zachtgroen, diepblauw, warmbruin. Gelamineerd, gepolijst hout gecombineerd met helder transparant of mat doorschijnend kunststof dat het licht vangt en ermee speelt, en het object lijkt te doen zweven.


Maartje Blans

Haarlem, 1975
Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, Amsterdam
Purchase College, State University of New York, USA
Woont en werkt in Haarlem

Moment

Vrij zwevende figuren voor een wit vlak. Wolkenflarden, zwermen vogels of kringels in de rivier, zo lijkt het. Maartje Blans schildert met inkt, verf, textiel, kunststof en natuurlijke materialen. IJle zwarte inkt- en draadtekeningen op transparante vormen komen los van het paneel, waar hun schaduwen op de witte achtergrond een vluchtig, vergankelijk dubbelbestaan leven, gevoed door het licht. In de schilderijen is het het licht zelf, gevangen in laag na laag opgebrachte verf. 


Overzicht van de tentoonstelling


De opening

Mooie openingswoorden van Ingrid Blans

Genodigden, vrienden van galerie Kunstlokaal №8, familie en vrienden van beide kunstenaars, kunstminnaars…welkom op de tentoonstelling van Eddy Stikkelorum en Maartje Blans. De een ‘n beeldend kunstenaar die in de loop van de afgelopen dertig jaar ons tot vriend geworden is, de ander een onlangs – oneerbiedig gezegd – ‘aangewaaid’ nichtje, niet eens zo’n ver-weg nichtje, en tot mijn grote voldoening een beeldend kunstenaar waarvan nog veel is te verwachten. Zoals wij hier staan vormen wij een gezelschap, dat om verschillende redenen zich verbonden voelt om deze opening mee te maken.
Lees verder


Recensies

Een recensie van Jurjen K. Van der Hoek. Overdenkingen bij het werk van Maartje Blans en Eddy Stikkelorum:


Het boekje bij de tentoonstelling

Boekje Stikkelorum-Blans voorbladBoekjes inzien en bestellen

37

 

Uitnodiging-aff Keizer-EmmelkampWianda Keizer | Hans Emmelkamp

Oprecht en noodzakelijk
7 t/m 22 april 2018


Wianda Keizer

Oostwold, 1969
Hogeschool voor de Kunsten Constantijn Huygens, Kampen
Woont en werkt in Den Ham

Oprecht

Een verre einder, en een palenrij, de horizon als lijn. Wianda Keizer brengt een waargenomen moment, maar meer nog de gevoelde sfeer, terug tot ruimtelijke beelden. De ervaring wordt concreet in eenvoudige materialen als ijzer, paraffine, as, papier en touw. Door herhaalde, geduldige handelingen ordent ze de verschillende elementen tot installaties, hoge beelden en kleine, sobere objecten in een wisselwerking met de ruimte. Er is niets teveel, ze stellen niets voor. Ze maken dichtregels zichtbaar en stilte ertussen.


Hans Emmelkamp

Groningen, 1947
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Meppel

Noodzakelijk

Afgewogen contrasten, sterke contouren. Ze lijken zo vertrouwd, de vormen die Hans Emmelkamp tegen elkaar zet. Dingen, huiselijk, bijna vast te houden, om te bewaren. Maar wat is het voorwerp, de vorm, en wat is de achtergrond? Het is een zoeken naar harmonie, die met minimale middelen wordt bereikt. Vorm en tegenvorm vinden elkaar. Figuratie en abstractie, organische componenten en constructie gaan een bijna vanzelfsprekende relatie aan. Er is geen conflict, er is samenklank, en stilte.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

LC-13-04-2018
Verstild werk: recensie door Dirk van Ginkel in de Leeuwarder Courant
“De schilderijen, collages en objecten versterken elkaar in hun streven naar verstilling en harmonie”. Lees de recensie.

Jurjen K. van der Hoek schreef een openhartige beschouwing over de tentoonstelling van Wianda Keizer en Hans Emmelkamp in Kunstlokaal №8. Lees de recensie.


Het boekje bij deze tentoonstelling

Schermafbeelding 2018-03-21 om 22.33.20Boekjes bestellen

36

 

affiche Gubitz-IsbarnTanja Isbarn | Julia Gubitz

Conditie en Tegenbod
3 t/m 18 februari 2018


Tanja Isbarn

Berlijn, 1971
Universität der Künste, Berlijn
University of the West of England, Bristol
St.Martins School of Art and Design, Londen
Woont in Groningen, werkt in Haren

Conditie

Direct en onuitwisbaar, en daarmee radicaal, toont de tekening het werkproces. Tanja Isbarn kiest eerst het formaat van het papier en haar tekenmateriaal. Dan stelt ze de tijdsduur vast, en gaat aan het werk, wervelt over het vlak met alle energie die ze in zich heeft. Tijd en ruimte worden bijzaak, Isbarn verliest zich in het werk. De combinatie met strakke vormen lijkt hiermee in tegenspraak. Deze verwijzen naar de kristalstructuur waarmee koraal en bot is opgebouwd. Er stroomt eenzelfde natuurlijke energie.


Julia Gubitz

Luckenwalde, 1963
Hochschule für Bildende Künste, Dresden
Woont en werkt in Bremerhaven (DE)

Tegenbod

De lijnen schijnen naar een herkenbare voorstelling te leiden, maar kijk: het is niet wat het lijkt. Julia Gubitz verbeeldt dingen die te maken hebben met een speels ooit, ergens. Belevingen, vormen, tussenruimtes en waarnemingspatronen teruggebracht tot de subtiele abstractie van een levendig lijnenspel op papier of in brons. En eenvoudige, handzame vormen van ongeglazuurd keramiek, in een zacht omhulsel van textiel. Persoonlijke, poëtische beelden. Een alternatief aanbod voor het overbekende, alom verkrijgbare.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

Jurjen van der Hoek: Conditie en Tegenbod, voorwaarde in beleving


Voorblad van het boekje bij de tentoonstelling van Tanja Isbarn en Julia Gubitz
Het boekje bij de tentoonstelling van Tanja Isbarn en Julia Gubitz

Boekjes bestellen