48

Carrie Meijer
Ies Schute

Twee meester-illuminatoren*

Monnikenwerk van Carrie Meijer en vertellingen van Ies Schute.

1 t/m 9 februari 2020 verlengd t/m 16 februari

*vrij naar Orhan Pamuk Ik heet Karmozijn

Carrie Meijer

Monnikenwerk

Een intrigerend patroon vult het papier. Carrie Meijer tekent met rotringpen. Toegewijd als een monnik volgt ze minutieus het lijnenspel, dat is ontstaan door eerdere handtekeningen met behulp van de computer te transformeren. Het zwart van de inkt en het witte papier verbinden zich tot geometrische structuren in ritmische variatie. Door die afwisseling in de compositie, het handschrift en de textuur van het papier toont het werk zich levendig en geraffineerd, met een verrassende diepte.

Ies Schute

Vertellingen

Structuren, kleur, planten, een dier dat steeds opduikt, gestaltes, teksten. Ies Schute onderzoekt en vertolkt het bestaan. Ze brengt voorwerpen, teksten en foto’s die ze tegenkomt samen. Gaandeweg worden verbanden voelbaar in kleur, vorm en tijd. Als in een dagboek noteert ze de motieven die op deze manier betekenis krijgen. Het werk ontstaat door te doen. Een stroom van geschilderde beeldfragmenten op papier, als filmstills in de tijd, met een lading die de energie van het moment weerspiegelt.

De opening

NO WORDS

Woorden die vandaag gelden kunnen morgen anders zijn.

Ik heet Marcel en vandaag open ik niet met zóveel woorden deze tentoonstelling…. Lees de woorden die hierop volgen

Boekje van deze tentoonstelling

In de pers

 Heerenveense Courant, 4 februari 2020

Aandachtige duotentoonstelling bij Kunstlokaal No.8

De schrijver van het boekje bij de duo-tentoonstelling op dit moment in Kunstlokaal No.8 heeft gelijk… Lees meer.
Jurjen K. van der Hoek

Leeuwarder Courant, vrijdag 7 februari 2020

Uitersten

Bij Kunstlokaal No. 8 in Jubbega is een kortlopende, maar spannende expositie te zien. In de gezamenlijke presentatie van Ies Schute en Carrie Meijer komen uitersten mooi samen.
Dirk van Ginkel

47

Irma Horstman | Birgit Speulman

Dit is (g)een tekening

2 t/m 10 november 2019

Irma Horstman

Gelijnd

Blauwe fijngelijnde voorwerpen kruipen over de wand en hangen in de lucht. Irma Horstman tekent met draden in de ruimte. De objecten spelen met elkaar en met hun schaduwen. Samen zijn ze een jonge, vrolijke familie. De ruimtes tussen de vormen worden zelf ook vorm, daar ontstaat een levendige uitwisseling van betekenissen. De grote stalen sculpturen zouden hun statige voorvaderen kunnen zijn. Irma geeft haar beelden titels als dichtregels.

Birgit Speulman

Gemodelleerd

Gescheurde randen, zachte kleurvlakken, stevige arceringen. Birgit Speulman gaat bij elke tekening een avontuur aan met de vorm, de kleur en het materiaal. Ze bouwt het beeld op en scheurt het ook weer uit elkaar. Ze maakt de vormen los, zodat ze verplaatsbaar zijn tot de verhouding tussen de delen klopt. De tekeningen zijn geen afbeeldingen van dingen. Ze geven commentaar op wat we ervaren als werkelijk, door zelf te ontstaan in een organisch proces.

De opening

“Welkom in deze ruimte tussen het werk van Irma Horstman en mijzelf. De stalen beelden en de blauwe installatie zijn van Irma Horstman, de tekeningen of, zo je wilt, collages zijn van mij. Dank je wel, Irma, dat je hier met mij samen wil exposeren.

Ik wil jullie graag iets vertellen. Over wandelen, tekenen, ruimte en betekenis. En wat dat met elkaar te maken heeft.”

Lees verder op: Dit is (g)een tekening | tentoonstellingen | Birgit Speulman of download de pdf:

In de pers

46

Lizan Freijsen

Lizan Freijsen

Een in-situ vlekkenproject

31 augustus t/m 15 september 2019

Lizan Freijsen

Lizan Freijsen

1960, Zwijndrecht
Jan van Eyck Academie, Maastricht
Willem de Kooning Academy, Rotterdam
Master Design Research WDKA, Rotterdam
Woont en werkt in Rotterdam

Lizan Freijsen is gefascineerd door schimmels en onze poging om schimmels en vochtvlekken uit onze dagelijkse omgeving te verbannen. Lizan Freijsen: “Ik wil de schoonheid van het alledaagse, dat doorgaans aan onze aandacht ontsnapt, zichtbaar maken. Wat zien we, en vooral, wat zien we niet?”
Als kunstenaar en ontwerper presenteert Lizan Freijsen al geruime tijd haar werk in exposities en op beurzen met steeds de transformatie van de vochtvlek als focus.
Haar installatie ‘The Living Surface’, een combinatie van vlekken en wandkleden, was te zien in Museum Boijmans van Beuningen, waar ook het bijbehorende boek werd gepresenteerd.

Installatie The Living Surface, Lizan Freijsen
The Living Surface, Museum Boijmans van Beuningen

Metamorfose

U heeft vast weleens omhoog gekeken in de gang van het oude schoolgebouw waarin Kunstlokaal №8 is gevestigd en de vele vochtvlekken in het plafond opgemerkt. Sommige decennia oud, andere van recenter datum, ontstaan tijdens hevige regenbuien terwijl het dak werd gerestaureerd in 2009. Aanvankelijk veranderde het patroon nog, onder invloed van het droogproces. In de loop van de tijd vergaten we de paniek tijdens de lekkages, raakten we gewend aan onze vlekken en verdween de drang om deze zo snel mogelijk te verwijderen. Bezoekers van de galerie reageerden soms geschokt: “lekt het hier nóg zo?” Vaker zagen ze ook de schoonheid en lieten ze zich verleiden tot associëren en fantaseren: “kijk, een wolkje, en daar zwemt een vis, en o, heb je díe al gezien, een landschap, zo mooi!” Het plafond werd een belevenis, ook voor onszelf. 

Deel van onze gang vóór de renovatie

Een bevriend kunstenaar maakte Lizan Freijsen attent op de vlekken. Lizan kwam, zag en ging aan de slag. Ze transformeerde ‘onze’ vlekken tot een volstrekt unieke, site-specific presentatie.

Intussen werkten wij met enige weemoed de vochtvlekken weg uit het plafond.

Het resultaat was van 31 augustus t/m 15 september 2019 te zien in Kunstlokaal №8.

Transformatie

Na de metamorfose van de gang vond een omgekeerde metamorfose plaats in de tentoonstellingsruimte. In de handen van Lizan Freijsen werden ‘onze’ vochtvlekken kunst, gecombineerd met handgetufte wollen mos- en schimmeltapijten. Ons stukje historie werd tot een fantastische ruimtebeleving gemaakt.

Op zaterdag 31 augustus openden we de tentoonstelling met een persoonlijke inleiding van Lizan Freijsen over haar werk en deze installatie.

In de pers

Door Nynke Bruinsma in het Friesch Dagblad

In de Woudklank

En een fijne beschouwing van Jurjen K. van der Hoek

45

affiche

ZOMER!

Een zinderende zomertentoonstelling met 46 kunstenaars die eerder geëxposeerd hebben in Kunstlokaal №8.

Overzicht van alle geëxposeerde werken

  • Eddy Stikkelorum
  • Ilse Brul
  • Maartje Jaquet
  • Marco Goldenbeld
  • Milly Betten
  • Herman Schouwenburg
  • Giel Louws
  • Maryan Geluk
  • Ilona Hakvoort
  • Simon Oud
  • Marian Bijlenga
  • Pim Piët
  • Carrie Meijer
  • Karin de Visser
  • Josias Scharf
  • Gjalt Walstra
  • Rudy Lanjouw
  • Els Binnendijk
  • Henk Rusman
  • Wim Biewenga
  • Tanja Isbarn
  • Wianda Keizer
  • Betty Simonides
  • Auk Russchen
  • Sigrid Hamelink
  • Jurjen Ravenhorst
  • Peter van der Weele
  • Barbara Bartlett
  • Romy Joya Kuldip Singh
  • Esther van Dijk en John Kok
  • Aimee Terburg
  • Monique Kwist
  • Hans Emmelkamp
  • Vladica Ristic
  • Maartje Blans
  • Moki Last
  • Manon van Silfhout
  • Birgit Speulman
  • Wilma Vissers
  • Nies de Vuijst
  • Astrid Meijer
  • Maarten Brinkman

extra: de ‘kleintjes’

In de tentoonstelling

Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

De finissage

Exposanten:

Barbara Bartlett • Milly Betten • Wim Biewenga • Els Binnendijk • Maartje Blans • Maarten Brinkman • Ilse Brul • Marian Bijlenga • Leo Cahn • Esther van Dijk • Hans Emmelkamp • Maryan Geluk • Marco Goldenbeld • Ilona Hakvoort • Sigrid Hamelink • Tanja Isbarn • Maartje Jaquet • Wianda Keizer • John Kok • Romy Joya Kuldip Singh • Monique Kwist • Rudy Lanjouw • Moki Last • Giel Louws • Carrie Meijer • Astrid Meijer • Simon Oud • Pim Piët • Marcel Prins • Jurjen Ravenhorst • Anne Rose Regenboog • Vladica Ristić • Henk Rusman • Auk Russchen • Josias Scharf • Herman Schouwenburg • Manon van Silfhout • Betty Simonides • Birgit Speulman • Eddy Stikkelorum • Aimée Terburg • Karin de Visser • Wilma Vissers • Nies de Vuijst • Gjalt Walstra • Peter van der Weele.

44

Ilse Brul | Marco Goldenbeld

Werveling en torsie

1 t/m 10 juni 2019


Ilse Brul

1972, Enschede. Opleiding Hogeschool voor de kunsten Arnhem en Katholieke Universiteit Nijmegen. Woont en werkt in Groningen. 

Werveling

Een luchtig tafereel van kleurvlekken, structuren en lijnen vormt het uitzicht. Ilse Brul wandelt in de duinen, op het wad en in de bergen. De zintuiglijke herinneringen aan het geluid van de vogels en de wind, de sensatie van zonlicht en warmte, kou en begroeiing, harde ribbelige rotsen, spiegelend vochtig zand en zacht gewas vertaalt ze in verf als een sprankelend, abstract nieuw landschap rijk aan kleur en beweging, klaar om vrij in rond te struinen. 


Marco Goldenbeld

1957, Utrecht. Opleiding Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam. Woont en werkt in St. Jacobiparochie. 

Torsie

Als een danser staat het beeld op één punt, klaar om te gaan zweven. Marco Goldenbeld maakt zware stalen vormen licht. Opgebouwd uit gebogen driehoekige elementen strekken ze zich uit naar de hemel, terwijl ze de ruimte tegelijkertijd omvatten. De combinatie van soepele en strakke, scherpe en ronde lijnen geeft de beelden spanning. Ze balanceren in de suggestie van een moment in een strakke choreografie, uiterst geconcentreerd, energiek en krachtig.


Overzicht

De opening

Boekje van deze tentoonstelling


Beschouwing


43

Ilona Hakvoort | Anne Rose Regenboog

Kleur en contour

6 t/m 20 april 2019


Ilona Hakvoort

1951, Groningen
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Dorkwerd

KLEUR

Bijna vormloos zweeft de kleur. Ilona Hakvoort giet pigmenten in kunsthars, of ze gebruikt verf in onconventionele combinaties, waardoor organische dingen ontstaan die nog steeds lijken te kunnen veranderen. Als gas in het heelal, een wolk in de atmosfeer of een druppel olie in water, transparant en geconcentreerd. De kleur vloeit uit en stolt langzaam. Licht en donker raken elkaar, vreten zich ineen. En dan staat het beeld stil. Wat blijft is materie en tegelijk idee, het wezen van licht in ruimte.


Anne Rose Regenboog

CONTOUR

1958, Harderwijk
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont en werkt in Den Haag

De lijn begrenst de vorm, maar niet de ruimte. Anne Rose Regenboog construeert strakke kubussen van ijle staaldraden. Ze verdriedubbelt een deel van de ribben, zodat ze zwaarder worden. Soms doorkruist ze de
binnenruimte met extra rechte lijnen, of een ronding. De geometrische vormen bespelen elkaar. Ze zijn niet los van hun omgeving, want lucht, licht en schaduw spelen mee. In het langslopen verandert het werk.
Lijnen schuiven over elkaar heen en transformeren, raken weer vrij, in eindeloze variaties op dit thema.


Extra: de New York Metrobank van Gjaltproducties.


Overzicht van de tentoonstelling

De opening

Inleiding op de expositie

door Birgit Speulman

Vanaf de New York Metrobank van Gjaltproducties

Het was in oktober 2015 toen we naar New York vlogen, op uitnodiging van Barbara Bartlett (die hier ook heeft geëxposeerd).
De eerste avond verdwaalden we meteen al. In de metro. We zouden naar Queens, maar we gingen veel te ver. Onder de grond midden in Manhattan stapten we uit met onze rolkoffertjes.
En dat was de eerste keer dat we de bank zagen. Stevig, doorleefd en prachtig. Met een paar daklozen erop die ons behulpzaam de weg wezen.
Later die week veroverden we behalve per metro vooral lopend de stad, straat na straat, wolkenkrabber na werk-in-aanbouw. Het licht was veel helderder dan hier, heel veel licht was er, en kleur, en overal staalconstructies. Hijskranen, steigers, bruggen, ijzeren lijnen.

In februari dit jaar gingen we naar Rotterdam, naar Object, om het nieuwe werk van Anne Rose te zien. Achter deze zelfde Metrobank, op een pokdalige fabriekswand, hingen de kubussen en speelden met het licht. Het leek of de kubussen bewogen over de wand, als een film. De bank bleef stevig staan.

Anne Rose doet honderden ontdekkingen met de kubus als basis en begrenzing. De ribben van de kubus, om precies te zijn, en de lijnen daartussen die de vlakken verdelen. Nieuw is dat ook de ruimte binnenin wordt gearticuleerd met lijnen. Brede lijnen die de kubus iets zelfverzekerds geven.
In zijn eentje is elke kubus als een tekening in de ruimte. Luchtig en concreet tegelijk. Door die ruimtelijkheid is het beeld nooit hetzelfde als wat je net nog zag, de lijnen verschuiven ten opzichte van elkaar, kruisen elkaar en laten weer los. De constructie krijgt iets poëtisch.
Met elkaar worden de kubussen een verhaal, een ruimtelijk verhaal, dat je niet kunt vertellen, maar dat je moet ondergaan met je zintuigen. Je ogen, de bewegingen van je lichaam.
Daarin is de beschouwer essentieel. Anne Rose heeft de kubussen gemaakt met een andere intentie dan dat ik ze zie, dan dat jullie ze zien. Misschien begrijp ik ze niet eens, heeft mijn manier van kijken niets meer te maken met het proces van Anne Rose. Anne Rose is de schepper, wij zijn in deze wereld te gast.

Een verhaal dat je leest, een film die je meesleept naar een andere tijd en plaats. Terwijl dit gebeurt geven je eigen associaties kleur aan het verhaal, veranderen het verhaal. En de kleur van het verhaal legt een tint over je ervaring van de werkelijkheid, net zoals de kleur van de bloesem in de tuin het licht binnen kleurt.

Ilona’s kleuren zijn veel meer dan een zweem over de werkelijkheid, ze zijn de hoofdpersonen in hun eigen universum. Ze hebben namen, de kleuren, veel preciezer dan rood of blauw. Wie weet het verschil tussen cadmium, scharlaken en vermiljoen? Ultramarijn en kobalt? Ilona’s pigmenten hebben namen als Siegle oranje, Kalkgroen, Hansageel, Sirius. Pigmenten, stoffen die kleur geven. Schilders gebruiken ze in combinatie. Het rood van het Joodse bruidje van Rembrandt is zo mooi rood omdat Rembrandt het tegen veel minder krachtige kleuren zette. Die ene kleur laten stralen, tussen kleuren die ondersteunend zijn.
Ilona’s kleuren staan op zichzelf. Ze doen me denken aan toen ik nog klein was en met mijn verfdoos ‘de allermooiste kleur’ probeerde te mengen. Aan het felgroene kleurpotlood waarmee ik bij voorkeur álle gras en bomen inkleurde, waardoor dit potlood het snelst op raakte van de hele doos. Aan bosbessensaus in de yoghurt, dik en donker in het midden en transparant vervloeiend langs de randen. En aan bloeddruppels tijdens een biologieproef op school, waarbij het bloed ging schiften in rode en witte bloedlichaampjes.
Ook deze associaties hebben niets te maken met wat Ilona doet in haar atelier.

Jullie hebben ongetwijfeld je eigen associaties, het werk leent zich ervoor. De beschouwer maakt het werk als het ware af door het te veroveren, zijn eigen verhaal te verbinden met het verhaal dat de kunstenaar vertelt. Als je voor de confrontatie met het werk, deze ervaring, open staat, ontdek je steeds nieuwe, inspirerende werelden.

Recensie

https://drachtstercourant.nl/artikel/1002813/tentoonstelling-ilona-hakvoort-en-anne-rose-regenboog-in-kunstlokaal-8.html

Het boekje bij deze tentoonstelling

Boekje bij de tentoonstelling van Ilona Hakvoort en Anne Rose Regenboog

Boekjes inzien en bestellen

42

Henk Rusman | Josias Scharf

Cerebraal en fysiek

3 t/m 11 november 2018


Henk Rusman

Geboren in Hillegom, 1950
Opleiding: Stadsacademie en Jan van Eyck academie, Maastricht
Woont en werkt in Oude Bildtzijl

CEREBRAAL

Heldere mathematische vormen in staal. Henk Rusman bedenkt en construeert zijn beelden exact en zorgvuldig. Geometrische elementen herhaalt hij tot ritmische structuren. Wiskundige figuren als cirkel, vierkant en driehoek nemen in de ruimte verassende gedaantes aan: door de beweging van de kijker verandert de beleving van het beeld, en daarmee ook de ruimte.


Josias Scharf

Geboren in Recife (Brazilië) 1969
Opleiding: Universidade Federal de Pernambuco, Recife
Woont en werkt in Berlijn

FYSIEK

Grassen, wind, water, licht en schaduw. Lijnen die lijken te bewegen. Josias Scharf zweept de verf ritmisch op het doek, zonder uitgewerkt plan. De krachtig herhaalde lijnen lijken getekend, scherp en precies als het riet langs de plas. Een stukje groen in de stad: verstild, abstract. De serie ‘Am See’ weerspiegelt de beleving van de natuur: beweeglijk water, golvend gras waar de wind doorheen strijkt en dat het licht vangt. Bij langer kijken is de lucht langs de huid haast voelbaar.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

https://heerenveensecourant.nl/2018/11/09/recensie—cerebraal-fysiek-werk-in-kunstlokaal-no.8


Het boekje bij de tentoonstelling

Boekjes inzien en bestellen

41

Milly Betten | Jan Loman

affiche van de tentoonstelling

Friesland | Wadden

6 t/m 14 oktober 2018
Geopend door Joost van Bodegom, oud-burgemeester van Beetsterzwaag


Milly Betten

Meppel, 1964
Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht Frank Mohr Instituut, Groningen Woont en werkt in Oude Bildtzijl

FRIESLAND

Lucht, water, de zeedijk, klei. In het uiterste noorden van Friesland tegen de Waddendijk ordent Milly Betten de eindeloze weidsheid van haar omgeving in abstracte vlakverdelingen. Geometrie met een beperking.
Het beeld is opgebouwd uit ritmische patronen van lijnen en in elkaar grijpende vlakken. Composities van kleur en reliëf. Koel soms, fris en vrolijk ook.
Het oog reist over het oppervlak, zoekt houvast in de structuur en blijft even rusten in transparant opliggend helderblauw en meandert verder. Geen vlak is gelijk.


Jan Loman

Bolsward, 1918 – Beetsterzwaag, 2006
Autodidact

WADDEN

De wind, het witte licht over de lage zandplaten en het bewegende water, het krijsen van vogels. Jan Loman gaf de sfeer weer van plaatsen op het wad, uit zijn herinnering, in een sobere vormentaal. Louter recht- hoeken sprenkelde hij over het vlak, los van elkaar maar streng horizontaal en verticaal: zandbanken, bakens, ruimte. De zachte kleuren van zand en water, lucht en zoute planten. Veel wit tussen de kleurvlakken. Meer taal dan beeld, beeldgedichten.


Overzicht van de tentoonstelling


De opening


Recensies

https://drachtstercourant.nl/2018/10/08/recensie-kunstlokaal-no.8-jubbega


Het boekje bij de tentoonstelling

Boekjes inzien en bestellen

40

Miranda Rikken | Bill Kunst

Canvas en verfstreek

1 t/m 9 september 2018


Miranda Rikken

Zeddam 1966
Aki, Enschede
Jan van Eyk Academie, Maastricht
Woont en werkt in Emmerich (D)

Canvas

Doeken, gaas en lijnen van glanzend, transparant heldergekleurd materiaal. Miranda Rikken verweeft het materiaal dat ze dagelijks aanraakt. Moderne materialen als plastic, plakband, elastiek, kabel, textiel, ijzerdraad maakt ze tot ‘canvas’, drager en tevens het kunstwerk zelf. Een doorgaande lijn van onderzoek naar beeldende eigenschappen en dagelijkse handelingen die weefsels vormt waarin ruimte is voor associaties.


Bill Kunst

Den Helder, 1947
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont en werkt in Den Helder

Verfstreek

Brede transparante banen kruisen elkaar horizontaal en verticaal op het doek. Bill Kunst werkt met de traditionele materialen hout, linnen en verf, veelal in primaire kleuren. De pure, beheerste beweging van de kwast over het linnen maakt het ontstaan van het schilderij in de tijd zichtbaar. Er ontstaan intense, verzadigde kleurvlakken uit meerdere transparante lagen en restvormen waar de verf niet kwam; de aanzet van de verfstreek is een belangrijk onderdeel van het beeld. New Dutch Painting is de verzamelnaam van deze werken.


Overzicht van de tentoonstelling

Enkele tentoongestelde werken

Finissage


Het boekje van deze tentoonstelling

Boekjes inzien en bestellen