Miranda Rikken | Bill Kunst

Canvas en verfstreek 

Twee kunstenaars die vanuit oude schilderkunstige begrippen nieuwe uitdrukkingsvormen onderzoeken. Bill Kunst toont heldere schilderijen en kleine elementen van hout, Miranda Rikken kleurige lijnen en wandobjecten, weefsels van onder andere plastic.

1 t/m 9 september 2018
Open op zaterdag en zondag van 12:00 tot 18:00 uur en op andere dagen na afspraak.


Miranda Rikken

Zeddam 1966
Aki, Enschede
Jan van Eyk Academie, Maastricht
Woont en werkt in Emmerich (D)

Canvas

Doeken, gaas en lijnen van glanzend, transparant heldergekleurd materiaal. Miranda Rikken verweeft het materiaal dat ze dagelijks aanraakt. Moderne materialen als plastic, plakband, elastiek, kabel, textiel, ijzerdraad maakt ze tot ‘canvas’, drager en tevens het kunstwerk zelf. Een doorgaande lijn van onderzoek naar beeldende eigenschappen en dagelijkse handelingen die weefsels vormt waarin ruimte is voor associaties.


Bill Kunst

Den Helder, 1947
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Woont en werkt in Den Helder

Verfstreek

Brede transparante banen kruisen elkaar horizontaal en verticaal op het doek. Bill Kunst werkt met de traditionele materialen hout, linnen en verf, veelal in primaire kleuren. De pure, beheerste beweging van de kwast over het linnen maakt het ontstaan van het schilderij in de tijd zichtbaar. Er ontstaan intense, verzadigde kleurvlakken uit meerdere transparante lagen en restvormen waar de verf niet kwam; de aanzet van de verfstreek is een belangrijk onderdeel van het beeld. New Dutch Painting is de verzamelnaam van deze werken.

Een gezellige boel

bij de opening van de tentoonstelling van Hans Emmelkamp en Wianda Keizer.

Om 12:00 uur heerste nog een serene rust in het Kunstlokaal. Buiten was al duidelijk voelbaar dat dit de eerste warme dag van de lente zou worden. Feestelijk zonlicht bescheen de beelden van Wianda in de tuin.

Om 15:00 uur stroomde de tentoonstellingsruimte vol. Zó vol, dat er bijna geen beeld meer te zien was. Het werk van Hans Emmelkamp aan de wanden was, boven de hoofden, nog wel zichtbaar aanwezig.

Marcel opende de tentoonstelling met de woorden: “Welkom, fijn dat u hier bent. De alternatieven waren legio: het mooie weer had u kunnen weerhouden, de KunstRai trekt, waar bij diverse collega-galeriën werk is te zien van eerdere exposanten van Kunstlokaal №8, zoals Olaf Mooij, Anne Rose Regenboog, Tineke Porck, Marian Bijlenga, Eddy Stikkelorum. Om de hoek, op loopafstand, biedt Loof haar waren. Melklokaal sluit dit weekend met Abma en Bleeker. En vergeet de Ecokathedraal in Mildam niet! Morandi in Museum Belvédère is natuurlijk een gouden greep. Volgende week zullen twee werken van Hans er gehangen worden in één van de kabinetten.
Oprecht noodzakelijk is deze tentoonstelling van Keizer en Emmelkamp. Althans, dat vinden wij. De DERTIGSTE DUO!

Wianda kreeg het ‘eerste exemplaar’ van het boekje uitgereikt, waarna Hans het ‘tweede eerste exemplaar’ in ontvangst nam.

Wianda Keizer | Hans Emmelkamp

Oprecht en noodzakelijk

7 t/m 22 april 2018
Open op zaterdag en zondag van 12:00 tot 18:00 uur, op andere dagen na afspraak.


Wianda Keizer

Oostwold, 1969
Hogeschool voor de Kunsten Constantijn Huygens, Kampen
Woont en werkt in Den Ham

Oprecht

Een verre einder, en een palenrij, de horizon als lijn. Wianda Keizer brengt een waargenomen moment, maar meer nog de gevoelde sfeer, terug tot ruimtelijke beelden. De ervaring wordt concreet in eenvoudige materialen als ijzer, paraffine, as, papier en touw. Door herhaalde, geduldige handelingen ordent ze de verschillende elementen tot installaties, hoge beelden en kleine, sobere objecten in een wisselwerking met de ruimte. Er is niets teveel, ze stellen niets voor. Ze maken dichtregels zichtbaar en stilte ertussen.


Hans Emmelkamp

Groningen, 1947
Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam
Academie Minerva, Groningen
Woont en werkt in Meppel

Noodzakelijk

Afgewogen contrasten, sterke contouren. Ze lijken zo vertrouwd, de vormen die Hans Emmelkamp tegen elkaar zet. Dingen, huiselijk, bijna vast te houden, om te bewaren. Maar wat is het voorwerp, de vorm, en wat is de achtergrond? Het is een zoeken naar harmonie, die met minimale middelen wordt bereikt. Vorm en tegenvorm vinden elkaar. Figuratie en abstractie, organische componenten en constructie gaan een bijna vanzelfsprekende relatie aan. Er is geen conflict, er is samenklank, en stilte.

Weet ik wel, wat ik zie?

Birgit Speulman bij de opening van de tentoonstelling Vergezichten en verkenningen:

“Beste kunstliefhebbers, lieve vrienden,

Welkom in dit alweer compleet veranderde Kunstlokaal. Wat kunst kan doen met ruimte!
Wat jullie, Giel en Wilma, er samen (en samen met Marcel) van gemaakt hebben is echt een feest. Licht, luchtig en transparant.

Ik vind het prachtig, en toch… Weet ik wel, wat ik zie?
Dat is soms lastig, niet weten wat je ziet.

Of niet weten wat je proeft. Ik weet nog dat ik voor het eerst chocola proefde met thijm erin. Een verfijnde bonbon van het Belgische bonbonhuis Marcolini. Vond ik het wat? Ik vond het eerst vreemd en pas even daarna héél lekker. Dat smaakte naar meer.
Ik word nieuwsgierig van dingen die ik niet meteen herken of begrijp. Het is spannend ze te onderzoeken. En vaak blijken ze lekker, of interessant.

Maar: wat zie ik eigenlijk?

Ik zie gebundelde latten op de grond. Is dat kunst of kan het weg? (Ja, dat is een cliché -en de titel van een boek). Ik kijk nog eens, en dan zie ik stroken kleur: verf op hout. Een schilderij? Een schilderij.

Ik zie een ondefinieerbare vorm aan de wand. Heldere kleuren op het ruwe oppervlak vangen licht en reflecteren een echo van kleur langs de muur. Een schilderij? Een schilderij.

Een schilderij is als een venster op de wereld. De wereld van Wilma is liever niet ingekaderd. Geen hekken en geen paden, alleen lucht en land of water, en verte. In haar objecten vangt ze deze eindeloze ruimte. Hier, binnen, kleuren haar vormen het lokaal en brengen iets van die eindeloosheid binnen deze wanden. In groepjes werken de objecten als bakens voor het oog. Haal je iets weg, dan verandert het hele beeld.

Waaruit bestaat een schilderij? Een schilderij van Giel is, heel nuchter, verf op een drager. Of een drager en verf. En een beeltenis, of niet. En ook het licht, zonder dat zie je niets. Niet altijd is alles helder, de voorste laag verhult de lagen erachter en maakt het geheel diffuus. De drager houdt het beeld overeind, soms maar nèt.

We weten niet altijd wat we zien.
Dat is goed. Want het houdt ons nieuwsgierig.

Ik hoop dat jullie je vandaag, behalve genieten van de kunst van Wilma en Giel en van elkaar, ook even echt kunnen concentreren, en de smaak van dit werk tot je door kunt laten dringen.
Wilma en Giel, ik wil jullie bedanken voor deze ervaring.

Tot slot wens ik iedereen veel kijkplezier.”